11. noembris

Ο Ίαν και η Μαίρη περπατάγανε χεράκι χεράκι πλάι στην παραλία, φωτογραφίζανε την κάθε στιγμή και δείχνανε να περνάνε εξωπραγματικά καλά. Λειτουργούσανε πολύ φυσικά και διαισθητικά, τόσο που είχανε ξεχάσει το βαρύ φορτίο του χρόνου. Όταν κοιταζόντουσαν οι καρδιές τους δε χτυπάγανε, παραμένανε κομψά στρογγυλεμένες και άκαμπτες. Γελούσανε και το γέλιο τους δεν άλλαζε χροιά. Αγγιζόντουσαν, αλλά παραμένανε ανοξείδωτοι σαν ατσάλι. Γνωριζόντουσαν τόσο καιρό, αλλά ακόμα κάνανε μηχανικές κινήσεις. Οι επιλογές και οι αποφάσεις τους ήταν προϊόν ενός νευρωνικού μηχανισμού, τόσο άρτιες που δεν υπήρχε ίχνος λάθους. Ζήσανε αιώνια, θαμμένοι στην ανθεκτικότητα του νερού και στη σκόνη του χρόνου.

Κοινοποίηση:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Σχόλια:

366 αφορισμοί για τα social media μία ιστορία κάθε μέρα

eikonikapragmatikoi.gr 2020 | Powered by Graphy©. All right reserved